Het Affront is ontstaan uit een universiteitsproductie van de K.U.Leuven in 1984. Enkele geëngageerde mensen vonden elkaar in hun enthousiasme, en na het verlaten van de academische wereld stortten zij zich in het avontuur theater. Het eerste project heette: 'Als ik groot zal zijn... zal ik altijd een mitrailleur dragen', en was gebaseerd op teksten van Ulrike Meinhof. Meteen was de toon gezet: feministisch en politiek geëngageerd: een nieuwe generatie politieke kunstenaars was geboren, midden in de zo apolitieke theaterwereld van de jaren 80.
Toch was het Affront een kind van haar tijd: sociaal-psychologische thema's kregen altijd een politieke weerhaak, maar politieke thema's kregen ook een menselijk, emotioneel en altijd poëtisch gezicht. Daarbij werd gebruik gemaakt van een zeer gestileerde en soms ronduit gedurfde vormgeving. Niet voor niets noemde het Affront zich de 'avantgarde van het politiek theater'.

Het Affront behaalde behoorlijke successen in heel Vlaanderen met 'Over Incest (papa kan ze kussen)', 'Zwart/Wit', 'Dochters van Hiroshima' en 'Arabische Nachten'.

Centrale figuren in het Affront waren en zijn nog steeds twee kunstenaars, een onafscheidelijk artistiek duo: Philip Demeester: filosoof, auteur, regisseur en scenograaf; en Vera Van den Berghe: producer, actrice en danseres.

In de loop van de jaren evolueerde het Affront van zuiver teksttheater naar een unieke combinatie tekst-dans. Het Affront werd een theater/dans labo waar inhoud en vorm elkaar voortdurend in vraag stellen.

In haar zoektocht naar een vrouwelijke theatertaal botste het Affront op de oriëntaalse dans of buikdans, en herontdekte deze als ultieme vrouwentaal. De 'afdeling' Amana Dance Theatre was geboren. Cursussen, 'vrouwensalons' en artistieke buikdansvoorstellingen vonden hierin een plaats. De oriëntaalse dans sloop ook onvermijdelijk in het artistieke theaterwerk: 'Arabische Nachten', 'Quand nos lèvres se parlent' en 'De Verliefde Wolk' hadden een vrij hoog buikdans-gehalte.

In 1994 sloeg het Affront nog een nieuwe weg in: voor het eerst produceerde zij een voorstelling voor kinderen: 'De Verliefde Wolk', naar Nâzim Hikmet. Deze productie kende veel succes in culturele centra en scholen. De onbevooroordeelde en directe reacties van de kinderen waren een verademing en gaven een nieuwe impuls.

Sinds 2002 heeft het Affront geen grote producties meer gemaakt onder haar eigen naam, maar werd alle engagement via het Amana Dance Theatre vormgegeven, omdat buikdans een integraal deel geworden was van de taal die het Affront hanteerde.